როდესაც უსმენ და ჟრუანტელი გივლის
სიმღერების ქავერების მიმართ, ხშირ შემთხვევაში სკეპტიკურად ვარ ხოლმე განწყობილი. არის გამონაკლისები, როდესაც ორიგინალსაც კი მირჩევნია, სრულიად ახლებურ სტილში შესრულებული ჩემთვის საყვარელი ტრეკი, მაგრამ ძალზედ იშვიათად. არსებობს ქავერები, რომლებიც მდარე პირველსაწყისს, მეტად საამურ ჟღეერადობას აძლევს და პოპულარიზაციასაც უწევს, მაგრამ როდესაც საქმე გვაქვს ბრწყინვალე, მეტიც, გენიალურ სიმღერასთან, მისი ახლებური ვარიანტის მოსმენის სურვილიც კი ძნელია გაჩნდეს, რადგან გონებაში კარგად ჩაბეჭდილი ემოციები, რომელსაც იწვევს ტრეკი, გეშინია რუინებად არ აქციოს ახლებურმა ვარიანტმა.
Killers-ს მიმართ ჩემი დამოკიდებულება მეტად რომანტიკულია. ვთვლი, რომ თანამედროვეობის ერთ-ერთი საუკეთესო ბენდია და დროთა განმავლობაში, სულ უფრო იხვეწებიან და ფენომენალურები ხდებიან ბიჭები. მათ სიმღერებს ვაკითხავ ხოლმე, როდესაც ცუდ ხასიათზე ვარ, მიხარია, ტუალეტში მინდა, თუ უბრალოდ კარაოკეში ვმღერი. მათი ერთ-ერთი კომპოზიციის თანხლებით მინდა დამასაფლავონ და ისევე ველოდები მათ ახალ ალბომს, როგორც 13 წლის ვაჟები, სიძვასთან ვიზიტს.
მოკლედ, ერთ-ერთი ყველაზე დაუცველი killers-ს victim-ი ვარ და ჭაბუსების ყველა სიმღერის მიმართ მეტად საკრალური დამოკიდებულება გამაჩნია. მას შემდეგ, რაც when you were young-ს ქავერი მოვისმინე ქოლდფლეის (ფუი ეშმაკს) შესრულებით, ბევრი ვიბილწსიტყვავე და გადავწყვიტე ქილერსის ქავერი აღარასოდეს მომესმინა, თუ მას, ჩემთვის ზედმეტად საყვარელი სხვა შემსრულებელი არ ააჟღერებდა.
რამდენიმე დღის წინ, მეგობარმა ლინკი მომცა, ნახე, გარეკავო. დავაკლიკე და ამომიგდო mr. brightside-ს ქავერი. ვინმე ტომ რეილი ასრულებდა. ამ უკანასკნელის სახელი პირველად გავიგე. რაც იქნება, იქნება მეთქი და ჩავრთე ვიდეო.
0:15 – საოცარი ინტერესით განვიმსჭვალე, რადგან საერთოდ არ მოველოდი ასეთ დასაწყისს.
0:30 – მივხვდი, რომ ფატალური შეცდომა იქნებოდა, ვიდეო რომ არ ჩამერთო.
0:45 – გაკვირვებული ვუსმენდი. ვერ გამეგო როგორ შეიძლებოდა ამ ისედაც შედევრი სიმღერის კიდევ გაშედევრება.
1:00 – დავიბენი, ტაშის დაკვრა მომინდა
1:15 – აღმოვაჩინე რომ უკვე ვუკრავდი ტაშს
1:30 – წამოსული მუხტისაგან ყველა ძარღვი დამეჭიმა
1:45 – ვერ ვხვდებოდი როგორ გამომეხატა მოწოლილი ემოციები
2:00 – სულ უფრო და უფრო მძლავრად მივლიდა ჟრუანტელი
2:15 – მხოლოდ ერთი ადამიანი მედგა თვალწინ და მის ირგვლივ ტრიალებდა ყველა აზრი. მუცელი ამტკივდა, თითქოს მკლავდა გრძნობა, რომელსაც განვიცდიდი
2:30 – მეგონა მეტს ვეღარ ავტიანდი, აღსასრული ახლოვდებოდა
2:45 – ჩემი და ალექს ჯეიმსის სახის გამომეტყველება იდენტური იყო, მიუხედავად იმისა, რომ საკუთარ ჰაბიტუსს ვერ ვხედავდი
3:00 – მივხვდი, რომ თავად ვიყავი mr. brightside
© ბაჩო ოდიშარია
