15 days of autumn

ბლეჰ, არ მეგონა ასე თუ გამიჭირდებოდა ამ ფილმზე რევიუს დაწერა. ტრეილერის გამოსვლის დღიდან, მომენტალურად მისი მოტრფიალე გავხდი, ყოველდღე ვნახულობდი და ვდებილდებოდი ტრეილერით. ყველაზე მეტად ველოდებოდი მის გამოსვლას, ასეთი ძლიერი სურვილი ფილმის ნახვისა, არასოდეს მქონია. ვაპირებდი მენახა, მხოლოდ ერთ ადამიანთან ერთად. დღეს როგორც იქნა ვნახე სურათი, ჩემთვის ძალიან საყვარელ ადამიანთან ერთად, უბრალოდ არა იმ ერთადერთთან, რომელთანაც ვაპირებდი.

500 days of summer არის ჩვენი თაობის “ენი ჰოლი”. ამ უკანასკნელისავით ჭკვიანური, ეპიზოდებში მხიარული, სავსე რეალური ემოციებით. ყოველგვარი შელამაზების გარეშე, რეჟისორი გვიხატავს სურათს, იმის შესახებ, თუ რა და როგორ ხდება, როდესაც “ბიჭი გაიცნობს გოგოს. ბიჭს უყვარდება გოგო. გოგოს არა”.

ფილმის სლოგანით სიუჟეტი ნათელი ხდება. როგორც ნარატორი გვეუბნება -თავიდანვე უნდა ვიცოდეთ, რომ ეს არ არის სასიყვარულო ისტორია, ეს არის ისტორია სიყვარულზე.

და მართლაც, ეს არ არის უბრალოდ ფილმი, ეს არის ძალიან რეალური ვიდეომასალა იმაზე, რაც ყოველ ჩვენთაგანს გადახდენია, ან შეიძლება გადახდეს. მეგობარმა რამდენჯერმე გამიმეორა: “უნდა გიხაროდეს, შენზე ბიოგრაფიული ფილმი გადაიღეს”. რამდენიმე ეპიზოდზე ერთნაირად გაოგნებული სახეები გვქონდა. მთავარი პერსონაჟი, ლამის სიტყვა სიტყვით იმეორებდა იმას, რაც მე მქონდა რამდენიმე თვის წინ ნათქვამი.

როდესაც ერთმა დანამდვილებით იცის რა უნდა, ხოლო მეორე ვერ ერკვევა საკუთარ თავში. როდესაც ერთს ჯერა სიყვარულის, მეორე კი თვლის, რომ ეს სანტა კლაუსივით მხოლოდ მითია. როდესაც ერთს უყვარს, მეორე კი უბრალოდ კარგ დროს ატარებს, შედეგად ვიღებთ 500 days of summer-ს, ან უფრო მარტივად, იმას, რასაც ცხოვრება ეწოდება.

როდესაც შენ გიყვარს, თუ როგორ იქნევს ის მარჯვენა ხელს სიარულის დროს, როგორ ჭუტავს თვალებს, როდესაც იღიმება, როგორ ნელა მიირთმევს სენდვიჩებს, როგორ ხრის ფეხს დგომისას, როგორ არ ხუჭავს თვალებს, როდესაც გკოცნის, როგორ წარმოთვამს “ოf”-ს. გიყვარს მისი ხმა, მისი სურნელი, გიყვარს მისი შეხება, გიყვარს უბრალოდ რომ სეირნობთ, გიყვარს მასთან საუბარი, გიყვარს, რომ თითქმის ყველაფერი, რაც მოგწონს შენ, მასაც მოწონს. ბედნიერების ზენიტში ხარ, როდესაც ხედავ და თუნდაც რამდენიმე წუთს ატარებ მის გვერდით…

…”ჯობს ერთმანეთი აღარ ვნახოთ” – ამ ფრაზის შემდეგ, ყველაფერი თავზე გენგრევა. ჰარმონია, რომელიც ირგვლივ სუფევდა, მირაჟივით ქრება და ვეღარც აცნობიერებ, რომ ის არსებობდა. დეპრესია შეტევაზე გადმოდის და შენც ვერ ახერხებ გაუმკლავდე. იწყებ სმას, რათა რამდენიმე წუთით მაინც გაექცე რეალობას. წამით ვერ წყვეტ მასზე ფიქრს და ვერ იტან საკუთარ თავს. ცდილობ, რამეზე/ვინმეზე გადართვას, მაგრამ უშედეგოდ. ორმაგად ემოციური ხდები. უაზროდ ღიზიანდები, უაზროდ იცინი, უაზროდ მღერი. რაც იყო შენთვის აზრის მომცემი, გაქრა და სიცარიელეს გრძნობ. მის გარეშე ვერ ხედავ საკუთარ მომავალს და არც გინდა დაინახო.

ასე და ამგვარად, ფილმი არის მათთვის, ვისაც დიდი იმედგაცრუება უგრძვნია, ვისაც სიყვარული დაუკარგავს, “ვისთვისაც თავზე დაუჯვამთ. გადაჭარბების გარეშე”. არ ნახოთ ფილმი, თუ ბედნიერად გრძნობთ თავს, მაინც არაფერს მოგცემთ. არა, პრინციპში ჯობს ნახოთ და იქნებ ასე ყლეურად არასოდეს მოიქცეთ.

მოკლედ, ნახეთ ფილმი, ყველაფერს რომ თავი დავანებოთ, მხატვრული კუთხით, რამდენიმე კრეატივის ფოიერვერკი და რეჟისორული ოსტატობის უმაღლესი დემონსტრაცია გელით წინ. პლუს ამას ძალზედ ნატურალური პერფორმენსები და ბრწყინვალე მუსიკა.

ხო, და ბოლოს, თუ მაზოხისტი არ ხართ, და არ გსურთ თავი უკანასკნელ გენიტალიად იგრძნოთ მსოფლიოში, თუ არ გიზიდავთ ტანჯვა, თუ არ გსურთ, მომაბეზრებლად ისმინოთ კითხვა “რა გჭირს?”, თუ არ გსურთ, რომ ცხვორება ორანგუტანის განავალს დაემსგავსოს, დაკარგოთ ყველაფრისადმი ხალისი და ინტერესი, დარბაზიდან გამოსვლის შემდეგ კი, თვალცრემლიანი გაუყვეთ გზას, მაშინ უმორჩილესად გთხოვთ – არავინ(!), არასოდეს არავინ შეიყვაროთ!

© ბაჩო ოდიშარია

…Just gonna have to be a different man…

ბოლო ორი წელია ვამტკიცებ, რომ აბსოულუტურად ყველანი ვიცვლებით და თან ცუდი კუთხით. ვკარგავთ იმ თვისებებს, რომლითაც სხვებისაგან გამოვირჩევით და რაც უნიკალურს გვხდის. ბევრი რომ არ ვიფილოსოფოსო, მოკლედ და კონკრეტულად, ჩემი თეზისი იმაში მდგომარეობს, რომ ადამიანები იცვლებიან და ეს ცვლილებები სავალალოა.

დღეს ძმაკაცი იყო ჩემთან გამოსული და ვსაუბრობდით სხვადასხვა თემებზე. იმაზე, თუ როგორ გვაღიზიანებს, როდესაც სუსტი სქესის წარმომადგენლებს ისეთი ბნაჯგვლები აქვთ სხეულის ამა თუ იმ მონაკვეთზე, როგორიც რობინ უილიამსს აქვს თითებზე. მერე ბავშვობის მოგონებებში გადავვარდით, Westlife-ს და Backstreet Boys-ს ვიდეოები ვნახეთ და უეცრად გამახსენდა, რომ რამდენიმე დღის წინ, ეგრედ წოდებული “სამეგობრო დღიური” აღმოვაჩინე. გახსოვთ ალბათ ყველას, 90-ანი წლების ერთგვარ სიმბოლოს წარმოადგენდა ასეთი სახის “ჟურნალები” და ვისაც არ ჰქონდა, ან არ ავსებინებდნენ, ბანძ მასტად ითვლებოდა.

რასაკვირველია მეც მქონდა ასეთი არაერთი რვეული და ვისაც კარგი კალიგრაფია ქონდა, მხოლოდ მათ ვაძლევდი ხოლმე შესავსებად. მოკლედ, ბევრი რომ აღარ გავაგრძელო, ამოვიღე უჯრიდან ლურჯი შეფერილობის რვეული და დავიწყეთ კითხვა.

თემატიკა რადიკალურად იყო შეცვლილი. მე და ჩემი ოთხი მეგობრის მიერ შედგენილი რუბრიკების მიხედვით, გვქონდა გადაჭრელებული მთელი რვეული. მასში იყო “ბლიც კითხვები”, “გულახდილი საუბრები”, (გულახდილობა იმ კითხვის პასუხებში მდგომარეობდა – “რამე რომ იყოს გაიჩხირავ?” “შეყვარებული გყავს?”, “რა მოგწონს ქალებში?”, “შენი ოცნება?” და ა.შ.) “მთელი კვირა 10 კითხვაში”, “მიყვარს, არ მიყვარს” და ყველაზე საოცარი – “ანბანი”, რომლის შევსების პრინციპიც იმაში მდგომარეობდა, რომ ანბანის 33-ვე ასოზე, უნდა დაგეწერა ის, რაც პირველი მოგაფიქრდებოდა, შესაბამის ასოზე.

როდესაც კითხვა დავასრულეთ, ალათ 47 წლის სიცოცხლე მოგვემატა, ნაოჭები არასოდეს გაგვიჩნდება და ენურესი შეგვაწუხებს მინიმუმ 1 კვირა მაინც. ნუ იტყვით და 13 წლის ასაკში, 178სმ ვყოფილვარ, (მხოლოდ 6სმ-თ გავიზარდე) ლუდი არ მძულდა დღევანდელივით (დღიური თარიღდება 2004 წლის 18 აგვისტოთი), საყვარელი სპორტული ფირმა “ნაიკი” ყოფილა, მავნე ჩვევა ბილწსიტყვაობა და შატალოებზე სიარული. აკვიატებული მქონია თითების ტკაცუნი, ვაგროვებდი კომიქსებს, ვაღმერთებდი ბობ მარლის და გაფეტიშებული მქონდა იმამაიკაზე.

საოცნებო კუნძულს ვუწოდებდი და 20 წლის შემდეგ, თავი მხოლოდ მის პლაჟზე წარმომედგინა. არ მიყვარდა “პედერასტები”, “ბოზები”, “ჩათლახი და თესლი ხალხი” შავი სოკოლადი და რძე (ახლა ორივე მიყვარს), თუმცა, რაღაც მაინც ძველებურად დარჩა – ადრე ადგომა და წვნიანი კერძები ახლაც ზიზღს მგვრის. გულახდილად ვაღიარებდი, რომ არასოდეს გავიკეთებდი წამალს, რადგან “შევეცი ყველა ნარკამანს”. ვოცნებობდი გამოვსულიყავი პალეონტოლოგი და აღმომეჩინა აქამდე უცნობი სახეობის დინოზავრი. ვთვლიდი, რომ 13 წლის უკვე ბავშვი აღარ ვიყავი და ვწუხდი იმაზე, რომ ცუდი ადამიანები არსებობენ. დარწმუნებული ვიყავი, რომ ვერასოდეს ვაპატიებდი ღალატს (სტანდარტული პასუხი), არასოდეს დამავიწყდებოდა პირველი კოცნა და ვერასოდეს გავხდებოდი ქიმიკოსი.

შიშს ჩემში მხოლოდ ახლობლების დაკარგვა იწვევდა, ტყუილს მხოლოდ მაშინ ვამბობდი, როდესაც ეს არავის ვნებდა, ყოველთვის ვცდილობდი ვყოფილიყავი ყურადღებიანი და ვაღიარებდი საკუთარ ნაკლს – სიზარმაცეს. საყვარელი წიგნი ბოკაჩოს “დეკამერონი” იყო, ვგიჟდებოდი “შატალოებზე” სიარულზე და ვფიქრობდი, რომ რეკორდსმენი ვიყავი ამ საკითხში. მიყვარდა ცხოველები და ექსტრემელური სიტუაციები. ვაბოდებდი ჩემს შეყვარებულზე და რომ არ იყოს ის აბზაცები გადაშლილი, რომლებშიც მის შესახებ წერია, სიამოვნებით წავიკითხავდი. ვერ ვიტანდი სკოლას და “შკოლნიკ ხალხს”, ჩემი ალგებრა/გეომეტრიის, ქიმიის და ფიზიკის მასწავლებლებს. მძულდა ნალექიანი ყავა, რეპი, შოკოლადი “მარსი” და ანტიპათიას იწვევდნენ ქერა და ცისფერთვალება გოგონები.

ძალიან მიტაცებდა და ვცდილობდი ღრმად ვყოფილიყავი ჩახედული ბერძნულ მითოლოგიაში. ვენერა მილოსელი “მაგარ ქანდაკებად” მიმაჩნდა, ლამაზი ქალი კი შთაგონების წყაროდ. ბიბილიური ონანის მითიც ზეპირად ვიცოდი, ყაყაჩოსაგან ოპიუმის მიღების ხერხებიც და გაგიკვირდებათ და ისიც, რომ წყალი ერთ-ერთი ის აუცილებელი კომპონენტია, რომლის გარეშედაც ადამიანი ვერ იარსებებს. სიყვარული უდიდეს გრძნობად მიმაჩნდა, საპირისპირო სქესში ყველაზე მეტად ღიმილი მხიბლავდა და ცხენს ცხოველთა იმ კატეგორიას მივაკუთვნებდი, რომელიც “მაგარს დარბის და რომლის გახედვნაც, არც თუ ისე ძნელია”.

ზემოთხსენებული და კიდევ სხვა მრავალი მარგალიტი აღმოვაჩინე დღეს, რომელსაც 5 წლის წინ სრული სერიოზულობით ვუყურებდი. გარდა იმისა, რომ უზომოდ ბევრი ვიცინე, სერიოზულადაც დავფიქრდი იმაზე, რომ ადამიანები სულ უფრო და უფრო რადიკალურად ვიცვლებით. სასიხარულო ის იყო, რომ მე დადებითი ცვლილებები აღმოვაჩინე და გულზე მომეშვა, ჩემი ხელითვე დაწერილი მისწრაფებები, ახლა სრული ინდიფერენტულობის ექვივალენტური რომ არის ჩემთვის.

ასეა თუ ისე, ბევრი რამ პოზიტურად შეიცვალა, ბევრი ნეგატიურად. ახლა, იმამაიკას ალასკა მირჩევნია, ბობ მარლის მორისეი, “დეკამერონს” “სამი მეგობარი” “ჰეინეკენს” ლიმნიანი ჩაი, ჰომოფობი აღარ ვარ, კოლექციებიც გავაჩუქე, მასწავლებლების ნაცვლად, ლექტორებს ვაგინებ, გაკვეთილების მაგივრად კი ლექციებს ვაცდენ. ერთი რამ კი მაინც უცვლელი დარჩა და ბოლომდე ასე იქნება – კინემატოგრაფი და მუსიკა, ყოველთვის მეყვარება.

© ბაჩო ოდიშარია