მთავარი > Movie, Review > გარეკილი, გენიალური, ნაბიჭვარი ტარანტინო

გარეკილი, გენიალური, ნაბიჭვარი ტარანტინო

უნიკალური შემთხვევა კინომედიცინის პარქტიკაში – ავადმყოფი, რომელიც სტაციონარულ კლინიკაში ათი წლის წინ მოხვდა მშვენიერ მდგომარეობაში, რომელიც დღითი-დღე უარესდებოდა, ხოლო საბოლოოდ, კომაში აღმოჩნდა, არა მხოლოდ გამოკეთდა, არამედ სრულიად გამოჯანმრთელდა საათსა და ოცდაათ წუთში. არადა, ექიმები უკვე სასიცოცხლო აპარატის გამორთვის საკითხის წამოსაჭრელად ემზადებოდნენ.

მიუხედავად ამისა, აი ისიც – საღ-სალამათი დგას ჩვენს წინ და ეშმაკურად იღიმება. მზადაა მიიღოს მილოცვები, მტკიცებები სამარადისო სიყვარულის შესახებ და სხვადასხვა ყურადღებიანი ჟესტები. მთავარია, იგი ახსოვდეთ და უყურებდნენ. უყურებდნენ და ესმოდეთ მისი.

იცი კვენტინ, თითქმის მზად ვიყავი შენზე ხელი ჩამექნია (ალბათ არა მხოლოდ მე), მოსაწყენი “ჯეკი ბრაუნის” და იდიოტური “სიკვდილის მტკიცებულების” შემდეგ (ერთი “მოკალი ბილი” გამოგივიდა ნორმალური). არა, მართლა, ვინ არ ჩაიქნევდა ხელს, ზედგადამკვდარი ფანატიკოსების გარდა? სადაც იყო დავიჯერე, რომ შენ, ისე ღრმად ჩაიძირე საკუთარ სინეფილობაში, რომ ბანალურად დაგავიწყდა, როგორ უნდა გადაგეღო ფილმები, გამუდმებული ციტატების, კინოსაუბრებისა და სხვა კინოეკვილიბრისტიკის გარეშე.

მეჩვენებოდა, რომ საცა იყო გამოვიდოდა რომელიღაც “მეათე ფილმი კვენტინ ტარანტინოსი”, რომელშიც მთავარი გმირები, მთელი ეკრანული დროის განმავლობაში იაფფასიანი ბარის მაგიდასთან გაატარებდნენ, ჯერ ძველ ამერიკულ კინემატოგრაფზე, შემდეგ ძველ ჩინურ კინემატოგრაფზე, შემდეგ კი ძველ ევროპულ კინემატოგრაფზე საუბარში.

მაგრამ მადლობა ღმერთს, ეს ასე არ მოხდა. Inglourious Basterds ხუთჯერ უფრო ტრაკის ამხევი და სამჯერ უფრო აზრიანი გამოვიდა, რეჟისორის წინა ნამუშევრებთან შედარებით. და ეს იმის ფონზე, რომ ტარანტინო აშკარად არ ისახავდა მიზნად, გადაეღო ყველაზე ჭკვიანური ფილმი კარიერაში.

მოკლედ, კვენტინისათვის დითირამბების მღერა კიდევ ძალიან დიდ ხანს შეიძლება. დავიწყოთ საოცრად დრამატული სცენიდან, ეშმაკივით ქარიზმატული ესესელის – ჰანს ლანდას მონაწილეობით – გენიალურია. შემდეგ უკვე ჩვეულ ძველ ტარანტინოსეულ სტილს უბრუნდება ფილმი და ხვდები, რომ ის მკვდრეთით აღდგა. თუმცა, ეპიზოდი, რომელშიც არ ჩანს ლანდა, გაცილებით მოიკოჭლებს იმ ეპიზოდთან შედარებით, რომელშიც ის დომინირებს. ბრწყინვალე კრისტოფ უოლცის ფონზე, ყველა დანარჩენი (ანტი)გმირი, უკანასკნელი იდიოტივით გამოიყურება, ატროფირებული იუმორის გრძნობით.

როგორც ხედავთ, ფილმში ყველაფერი რიგზეა. მართალია შუა ნაწილისათვის ტემპი საგრძნობლად ეცემა, მაგრამ არა ინტერესი სურათისადმი. დასასრულს კი მაყურებელი სულიერი განწყობის იმ უმაღლეს კატეგორიას აღწევს, რომლის გამოც, ყველა მცირე თუ მსხვილი შეცდომის პატიება, ავტომატურად მოვალებად იქცევა.

უხ, კინაღამ დამავიწყდა მუსიკალურ გაფორმებას შევხებოდი. მუსიკა ფილმში სრულყოფილია. ძალიან ცოტაა სურათი, რომელსაც ასე განუმეორებლად ერწყმოდეს საუნდტრეკი. ტარანტინო მორიკონეს იყენებს მაქსიმალურად და თან ისე, თითქოს ეს უკანასკნელი, მთელი ცხოვრება მხოლოდ მისთვის წერდა კომპოზიციებს.

რეზიუმირება რომ მოვახდინო, უხეშად, მაგრამ სრული ჭეშმარიტებით, ნაბიჭვარმა ტარანტინომ, გადაიღო ბრწყინვალე ფილმი ნაბიჭვრებზე, ნაბიჭვარი კინომანებისათვის (და არა მხოლოდ). და გენიალურ საფინალო ფრაზას თუ გავიხსენებთ, “შეიძლება” არა, მას ნამდვილად გამოუვიდა შედევრი!

© ბაჩო ოდიშარია

Advertisements
  1. ქეთი
    November 19, 2009, 9:36 pm

    აუცილებლად ვნახააავ :)))

  2. November 20, 2009, 8:57 pm

    ბოონიიიჯორნო 😀

  3. November 22, 2009, 1:44 pm

    გორლომიიი :დ

  4. December 18, 2009, 8:43 am

    კომი ?

  5. Forve
    January 17, 2010, 5:45 pm

    sux for me 😦

  6. March 10, 2010, 6:58 am

    yvelaze kargi filmi, romelic sharshan gamovida :wub:

  1. No trackbacks yet.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s

%d bloggers like this: