წერილი თბილისურ love (suck) story-ს

ნოემბერი 1, 2009 10 comments

ბაჩო ოდიშარია – ფილმს “თბილისური “ლავ სთორი”.

შენ, ხარ იდიოტური ფილმი, წყეული A walk to remember-ს ძმა და მეგობარი და “სუბორდინაციის” მდივანი! რომელი რეალისტური დრამა შენ ხარ, პატარა ბავშვსაც კი ვერ გააკვირვებ ვერაფრით. თავად მაინც იცი რა ჟანრის ხარ? ფსევდო-მისტიკა, ფსევდო-კომედია, ფსევდო-რომანტიკული, ფსევდო-ფილმი ხარ! ჰოლივუდი რასაც ანალურად გამოყოფს, შენ იმას საუზმეზე მიირთმევ. არ გეღირსება შენ, უვე ბოლის ნაბუშარო, მაყურებლის გაჟიმვა. შენი ქრნომეტრაჟის არავის ეშინია, ისედაც გენიტალიაზე პატარა ხარ! ობიექტური სიტყვითა და საკუთარი სახსრებით გაგიწევთ სათანადო წინააღმდეგობას და დედას ყველაზე ბრუტალურ პოზებში გაგიუპატიურებთ!

არ გრცხვენია მაინც, საკუთარ თავს მხატვრულ ფილმს რომ ეძახი მაშინ, როდესაც Notebook-ი, ყველა ასპექტში შენზე ათასი თავით მაღლა დგას? ვითომ ორიგინალური იდეა შემოიტანე? რეჟისორები, მსახიობები, ჟურნალისტები და გინეკოლოგები ასაუბრე შენს შესახებ და ეს ყველაფერი სურათში ჩაამონტაჟე. გეგონა საინტერესო იქნებოდა? წადი ვიბრატორი იყიდე, თავი დაიკმაყოფილო იქნებ, იმიტომ, რომ შენით კმაყოფილი არავინ დარჩება!

სანამ დასასრულს არ მიუახლოვდები, მანმდე ვერ იგებს ადამიანი, რომ ფილმი უკვე დაიწყო. გგონია “ტარანტინოს და გაი რიჩის სტილში” გამოხვედი? ედ ვუდი ყველა შენ გადამღებ თორმეტ რეჟისორზე ნიჭიერი იყო! თავი რომ ბოქვენზე არ გებას, შენს მნახველს გამოყლევებამდე ვერ გამოაყლევებდი.

შე უგულო და უსულო ნაბიჭვარო, როგორ ტყუილად ხარჯავ მაყურებლის დროს, როცა შენს ყურებას, ჯობს ბიზონის და ადამიანის სექსუალურ აქტს უყუროს ადამიანმა. ამება ხარ და ვერ გრძნობ სცენარის რიტმს და კინემატოგრაფულ მოძრაობებს. საათნახევარი ერთიდაიგივეს იმეორებ და ამით ცდილობ შენს შემყურეს ეგზეკუცია მოუწყო. ჩემი ყლე! ვერ ეღირსები! მუსიკალური გაფორმება სად აფრიკის ტრაკიდან გამოაძვრინე? დაბადებიდანვე ინფანტილურს, ისიც არ შეგიძლია, რაიმე, მინიმალური დადებითი ემოცია გამოიწვიო.

ათასჯერ გადაღეჭილ თემაზე აგებული, ყურით მოთრეული არარაობა ხარ! ამბობ, რომ ხალხს გინდა დაანახო, რომ “ნარკომანია ცუდია”. შენი შემყურე წებოს შეყნოსვაზეც დათანხმდება მაყურებელი, ოღონდ სხვა რამეზე გადაერთოს. დიალოგებში ბილწსიტყვაობის მეტი არაფერი გიწერია, სულ ვიღაცას ემუქრები “დედის მოტყვნით”, არადა თვითონ გყავს დედა მოსატყნავი. მაგრამ მაგასაც არ გაღირსებთ! როგორც ერთმა მეგობარმა დარბაზიდან გამოსვლისას აღნიშნა, ქართველი ქალი არ იმსახურებს რომ მოტყნან!

აი ასე გპასუხობ იმ საშინელი საათნახევრის გამო, რომელიც შენზე დავხარჯე. დამიბრუნე ჩემი 18 ლარი უკან! “ჰასლერს” ვიყიდი და მასტურბაციით დავკავდები. შენს ყურებას ყვეკლაფერი ჯობს! ღირსი არ ხარ კინოსურათად იწოდებოდე. სურათი კი არა, გრეხილი ანუსი ხარ, შენი “ყველაფერი კარგად იქნება” დედას შევეცი!

ხელს აწერენ: ბაჩო ოდიშარია, სოფო ყიფიანი და შენით აღშფოთებული ასეულობით მაყურებელი, რომელიც დარბაზში ნერვიულობისაგან სიგარეტს ეწეოდა.

© ბაჩო ოდიშარია

აჰა და დამასვენე!

ოქტომბერი 26, 2009 4 comments

დღევანდელ “სერჩ თერმებში” ვიღაც აქტიურად ცდილობდა გაეგო, როგორ გამოიყურება ანიმაციური სტუდიის “პიქსარის” ლოგო.

რა არის პიქსარის სიმბოლო
პიქსარის სიმბოლო
რა არის პიქსარის ანიმაციური სტუდიის სიმბოლო
როგორია პიქსარის ანიმაციური სტუდიის სიმბოლო
პიქსარის ლოგო
რანაირია პიქსარის ლოგო

ძალიან სურს ადამიანს ამის შეტყობა. აგერ ბატონო (თუ ქალბატონო), ეს არის “პიქსარის” სიმბოლო, ლოგო, ა.შ.

ტრაკის ამხევი ფილმი

ოქტომბერი 25, 2009 3 comments

მიზანმიმართულად ან შემთხვევით (უფრო პირველი), ბოროტი განზრახვით, ან საკუეთესო ჩანაფიქრით (უფრო მეორე), შეუწყნარებელმა ჯა ჯამ (აბრამსმა), ჩვენს ჯორჯ ლუკასს, დიდი დინგ-დონგი გაუკეთა უკანალში.

ხელთ იპყრო რა თანამედროვე ტექნოლოგიები და დაუმატა მათ თავის ტალანტი, “ლოსთის” შემქმნელმა, აიღო და თავიდან გადაიღო “ვარსკვლავური ომები”. ამასთან, მთლიანი კლასიკური ტრილოგია.

არა, ნაკლებ სავარაუდოა, რომ ლუკასის ადვოკატები ეწვივნონ Bad Robot-ს ოფისს ჯედაის ხმლებით და იმპერატივით დაუწყონ აგრესიული მოლაპარაკება აბრამსს. ამისათვის საკმარისი საფუძველი არ გააჩნიათ. აი თავად ლუკასს კი ცოტათი ნერვიულობა ნამდვილად მოუწევს – ჩვენს მშობლიურ, შორ, შორ გალაქტიკას, უეცრად, ძალიან ბევრი საერთო აღმოაჩნდა და საოცრად ძნელია ხელი ჩაიქნიო სიტყვებით: “ეს კონკურენტი არ არის” და განაგრძო ძველ “ვარსკვლავურ ომებზე” ახალი ლაქის გადასმა.

ზუსტად ასეთივე ახვრობა გაუკეთა ლუკ ბესონმა და პიერ მორელმა თავიანთი Taken-თ, სერიალ “24”-ს შემქმნელებს, რომელიც უკვე ხუთი წელია ვერ ახერხებს კინოთეატრებში გადმონაცვლებას. თავიდან რაღაც ყველაფერი ვერ იყო რიგზე, ახლა კი, ცადე და გადაიღე სრულმეტრაჟიანი ფილმი ჯეკ ბაუერზე ისე, რომ ბრაიან მილსს აჯობო! აი, ტრილოგიასაც (რომელიც, როგორც კევინ სმიტი გვასწავლის, მხოლოდ ერთია და ეს არ არის “ბეჭდების მბრძანებელი”), ძალზედ ძლიუერი მეტოქე გამოუჩნდა, მაყურებლის გონებისა და გულის დასაპატრონებლად ბრძოლაში. გამარჯობა, მე სტარტრეკი მქვია, ხომ არ გეწყინებათ მძიმე ფიზიკური ტრავმა რომ მოგაყენოთ? გმადლობთ, რომ ასეთი სულგრძელი ბრძანდებით.

“სტარ ტრეკის” ფანებს რომ კითხო, ის უფრო ადრე გამოჩნდა, ვიდრე ლუკასის ეპოპეა და სულაც არ ჩაძაღლებულა, უბრალოდ ცოტახნით შესვენება აიღო – ჯერ კიდევ გასარკვევია, ვის უფრო გრძელი შტორცი აქვს. თუმცა ფაქტი ცალსახაა, ჭაობში ღრმად ჩაფლულ ბრენდს, უკან ამოთრევა, მეტად რადიკალური ხერხებით ესაჭიროებოდა. დაახლოებით ისე, როგორც “ბეტმენის” შემთხვევაში.

პატივი მაქვს გაცნობოთ, რომ ოპერაციამ წარმატებით ჩაიარა, ავადმყოფი ცოცხალი და ჯანმრთელია, თავს კი იმდენად კარგად გრძნობს, რომ მზადაა ორგიაში მიიღოს მონაწილეობა დომინანტის სახით.

ხუმრობა რომ გვერდით გადავდოთ და დავსერიოზულდეთ – “სტარ ტრეკი” უნიკალური ფილმია. ორ საათიანი საეკრანო დროის განმავლობაში, აბრამსი არა მხოლოდ აიძულებს მთავარ გმირს გაიაროს გზა ფაქტიურად უბრალო სოფლის ბიჭისაგან, ორდენოსან კოსმოსურ მებრძოლამდე, არამედ გვაცნობს სრულიად ახალ სამყაროს – “სტარ ტრეკის” გალაქტიკას.

შეუიარაღებელი თვალითაც კი ჩანს, რომ აბრამსი, ოდესღაც თვითონაც სუსტად ჩახედული “სტარ ტრეკის” ტერმინოლოგიაში, ფაქტებსა და მითოლოგიაში, სამუშაო პროცესის დროს, ძალიან გაერთო და უნებურად მიიღო მღვდლის როლი, რომელსაც სტარტრეკული სინათლე შემოაქვს ჩვენს სამყაროში.

ამ მოძღვრებას რა თქმა უნდა ისიც ეხმარება, რომ “სტარ ტრეკი” არის მეტად ცოცხალი, ლამაზი, მხიარული, და მომენტებში ფეერიული ფილმიც კი. მოქმედება ისეთი სისწრაფით ვითარდება, რომ გეჩვენება, თითქოს დროისა და განზომილების კონტინიუმის მაქინაციების გარეშე, ეს ყველაფერი ვერ მოხერხდებოდა.

დავუმატოთ ყველაფერ ზემოთხსენებულს ბრწყინვალე კასტინგი, რომელიც ზუსტად მიზანში ახვედრებს: ჯეიმს ტიბერიუს კირკი უფრო მეტად გვაგონებს ჰან სოლოს, ვიდრე ლუკ სკაიუოკერს, მაკკოი მხოლოდ მცირედით ჩამორჩება მას, ჰიკარუ სულუ სულ არ გვაგონებს იმბიცილ ჰაროლდს, სკოტი სასაცილოა ზუსტად ისე, როგორი სასაცილოც შეიძლება იყოს საიმონ პეგი, სპოკი კი, თავის წარმოუდგენელი “სიძერსკით (ქართული შესატყვისი ვერ მოვუნახე), ყველას და ყველაფერს უკან იტოვებს, ყველასათვის ცნობილ საილერსაც კი.

არ გამოვიდა ცუდი სურათი არა?

ერთი სიტყვით, თუ “ვარსკვლავური ომების” ტოტალური დომინირების ეპოქაში კინოკოსმოფანტასტიკის ჟანრში, ისეთი ფილმებიც კი, როგორიცაა Serenity იძულებულნი არიან მიზერულ შემოსავალს დასჯერდნენ, რომ არსებობდეს ხერხი მასებში გამოსვლის და ხმამაღლა განცხადების: “გამარჯობათ, მე თქვენთან ძალიან სერიოზულად და დიდი ხნით მოვედი სტუმრად” – მაშინ ჯა ჯამ (ჯეი ჯეიმ), ეს ხერხი, მეტად გრაციოზულად გამოიყენა.

ასე რომ – იცოცხლე დიდხანს და აყვავდი ჯეი ჯეი. იცოცხლე დიდხანს და აყვავდი.

© ბაჩო ოდიშარია

ჯოლი, დიკაპრიო და სკოტი, გუჩის შესახებ

ოქტომბერი 21, 2009 2 comments

ანჯელინა ჯოლი და ლეონარდო დიკაპრიო, აცხადებენ პრეტენზიას, მონაწილეობა მიიღონ რიდლი სკოტის ახალ ფილმში “გუჩი”, რომელიც მოგვითხრობს თავბრუდამხვევ და გლამურულ ისტორიას, ცნობილი დიზაინერის ოჯახის შესახებ. მოვლენები განვითარდება 70-80 წლებში.

ლეო შეასრულებს მაურიციო გუჩის – ფირმის დამაარსებლის შვილიშვილის როლს, რომელიც მას შემდეგ ჩაუდგა ბიზნესს სათავეში, რაც ოჯახის შიგნითა დაპირისპირება ძალაუფლების მოსაპოვებლად, სისხლიან სასაკლაოდ გადაიქცა. როდესაც მაურიციო წარმატების ზენიტში იმყოფებოდა – ახალბედა დიზაინერის, ტომ ფორდის მიერ გამართულ თამამ დეფილეზე – მისი მავნე ჩვევა, გაეჩინა მტრები, სავალალოდ შემოუბრუნდა უკან. მაურიციო მოკლეს 1995 წელს, საკუთარ აპარტამენტებში, მილანში.

ჯოლი განასახიერებს პატრიციო რეჯანოს – 29 წლით თავისუფლების აღკვეთა მისჯილს, მაურიციოს ყოფილი ცოლის მკვლელობის მომზადებისათვის.

ამ კუთხით სკოტს არასოდეს უმუშავია, ბიოგრაფიული ფილმები კი აქვს გადაღებული, მაგრამ მოდის სფეროს აქამდე არ შეხებია. ვნახოთ რა გამოვა.

© ბაჩო ოდიშარია

ორი მოსყიდული ჟურნალისტის მონოლოგი – “ყველაფერი კარგად იქნება”

ოქტომბერი 21, 2009 9 comments

– …იმედი მაქვს ხვდება, რომ ჩვენი საინფორმაციო მხარდაჭერის გარეშე, მისი შედევრი, რომელზეც მხოლოდ ისინი იცინოდნენ, ვისაც 900 მილიგრამი “ლირიკა” ჰქონდათ დალეული, ან შიზოფრენიით იყვნენ დაავადებულნი, საქართველოში ბიუჯეტს ვერ ამოიღებს.
– არა მხოლოდ ხვდება, არამედ უკვე დურეკა ჩვენს ხალხს, რათა დაერეკათ მისი ხალხისათვის, ფინანსური კუთხის განსახილველად. ისე, ეგ დაიკიდე, მაინც დიდი ხანი მოგვიწევს მოცდა. ახლა იმ ჰონორარის ათვისებას მივყოთ ხელი, რომელიც ჩვენთვის უცნობმა მამებმა გადაგვიხადეს.
– რა თანხაზე მიდის საუბარი?
– 4 ციფრიანზე.
– ჩვენს ვალუტზე, თუ ტაჯიკეთის?
– ჩვენსაზე, ჩვენსაზე.
– აუ, ასეთი “ჟმოტი” როგორაა, ერთი ნულიც დაემატებინა. წინა ფილმზეც კი არ გადაუხდია მთლიანი თანხა, ჩვენ კი ლამის რეპუტაციის ფასად დაგვიჯდა ის რეცენზია.
– ამჯერად შეფერხების გარეშე შეგვპირდა. თან ავანსიც გადაგვიხადეს წინასწარ.
– ოო, მაშინ სხვა საქმეა. გთავაზობ დავიწყოთ ასე:”ძნელია იკამათო იმაზე, რომ ავთანდილ ვარსიმაშვილის ბოლო ფილმი, ქმნის სრულიად ახალ საფეხურს, ქართულ კინოინდუსტრიაში. ჩვენი კინემატოგრაფისტებისათვის მეტად არასასიამოვნო ჟანრში – სატირაში. მინდა აღვნიშნო, რომ “ყველაფერი კარგად იქნება”, არის უკამათო შედევრი, ღირსი იმისა, რომ ერთ კონტექსტში მოიხსენიებოდეს ისეთ კლასიკასთან, როგორიცაა “მონტი პაიტონი”, “დოქტორი სტრეინჯლოვი”, “ფარგო”, “მოთამაშე” და ა.შ.”. აბა, როგორია?
– გენიალური.
– ჰეჰ, სპეციალისტის დაწერილია.
– ისე, ნახე საერთოდ ეგ ყლეობა?
– უჰ, ყველაზე საშინელი საათნახევარი იყო ჩემს ცხოვრებაში. იმაზე საშინელი, სკოლაში რომ ჩავიჯვი და მასწავლებელმა დაფასთან გამიძახა.
– სექსის სცენა გახსოვს?
– ეგეთი სექსის სცენები უხვად მაქვს ნანახი, სამასწავლებლოსთან, ხელფასის რიგებში.
– შიშველი შორენა ბეგაშვილი?
– ფლეხ, 11 წლის რომ ვყოფილიყავი, გამისწორდებოდა, მასტურბაციისათვის კარგი მასალა მექნებოდა. ახლა კი, ყოველგვარ საჭიროებას მოკლებული სცენა, სილამაზესა და მიმზიდველობას მოკლებული, სილიკონის ქალის მონაწილეობით – ანტიპათიის მეტი არაფერი მიგრძვნია.
– აჰა. ჩემს გვერდით ვიღაც დედა-შვილი იჯდა. ბავშვი იქნებოდა მაქსიმუმ 8-9 წლის. როგორ მინდოდა იცი ავმდგარიყავი და დედამისისთვის ყბაში მომედო?! იაფფასიან ბორდელში წაეყვანა ბარემ შვილი.
– მე ხალხი რომ იცინოდა იმაზე გამოვყლევდი. ან ეს დედამოტყნული, სად უნახავთ სომხები ეგეთი წაკნავლებითი დიალექტით მეტყველებდნენ?
– კარგი, ძალიან გავიჯვით ახლა, დავუბრუნდეთ რევიუს.
– მოკლედ, ამაზე რას იტყვი: “იდეალურადაა სურათში გაშარჟებული დღევანდელი ყოფა ქვეყნისა. ფარული ქვეტექსტები რიგ ეპიზოდებში, ცხადყოფს უნიკალურ ხედვას რეჟისორისა. თავისუფლად შეგვიძლია შევადაროთ ბატონი ავთო, ძმებ კოენებს და “ყველაფერი კარგად იქნება”, “ო, ძმაო სად ხარ?”-ს და “დაწვი წაკითხვის შემდეგ”-ს”.
– ზედმეტი მოგდის მგონი. არ დაგავიწყდეს, ჯერ მხოლოდ ავანსი გვაქვს აღებული.
– ხო, ხო, მართალი ხარ. ისე, ეს გომელაური ძაღლის მძღნერით იხეხავს კბილებს, თუ ოსტინ პაუერსობას აწვება?
– რავიცი, გულის რევის შეგრძნებას და კბილის ჯაგრისის ჩუქების სურვილს რომ აღმიძრავს, ეგ ცალსახა. სხვას ვერაფერს გეტყვი.
– განვაგრძე მე: “ცეკვის სცენა პლაჟზე, ისეთივე ეპიკური მნიშვნელობისაა, როგორც თურმანისა და ტრავოლტას ტვისტი “Pulp Fiction” – ში და ისეთივე სასაცილოა, როგორც ჯონ ჰიდერის სოლო, “ნაპოლეონ დინამიტში”.
– მაგარია. მუსიკაზე გვავიწყდება რამის თქმა.
– არ დამვიწყებია მუსიკის შექება. შენი არ ვიცი და მე რომ მომაჭრა და უკან გამიკეთო, ამას არ ვიზამ.
– 4 ციფრიან თანხაზეც კი?
– გინდაც 5 ციფრიანზე! კარგი რა, სულ ხომ არ უნდა ჩავიჯვათ სულში. თავმოყვარეობა დავიკიდეთ, ჯანდაბას, მაგრამ ვერაფერი მაიძულებს მაგ ყლეობაზე დადებითი ფრაზა დავწერო.
– მაშინ ვწერთ: “ერთადერთი მინუსი ფილმისა, გახლავთ მუსიკა, რომელიც იმაზე უფრო ცუდი მოსასმენია, ვიდრე სახინკლის ტუალეტის კაბინაში, კოლიტით გატანჯული ადამიანის ჭინთვების მოსმენა, რომელმაც რამდენიმე წუთის წინ, დიდი ულუფა ხაშლამა მიირთვა. ერთი სიტყვით, თავიდან-ბოლომდე ყლეობაა”.
– მოიცა, სიტყვა “ყლეობა”-ს ხმარება შეიძლება შეკვეთილ რევიუში?
– ჩვენთვის ყველაფერი შეიძლება კაცო, ტრაკზე მეამბორონ თუ რამე არ მოეწონებათ რა.
– დასკვნით ნაწილში ავღნიშნოთ, რომ ემოციური ფილმია. პატრიოტიზმს აღვივებს და პოზიტივით გავსებს.
– აჰა, და სუიციდისაკენ გიბიძგებს. აუტანელი სიძულვილისაგან მეზობელ სავარძელში მჯდომისათვის მინეტის გაკეთების სურვილს გიჩენს…
– რა გჭირს, მაგას ხომ ვერ დავწერთ?! აუ, ის გახსოვს რა ყლეობ იყო? კუტუმოცახცახე ძაღლი რომ ბარბაცებდა და რაღაც ზე-სირული ტექსტი ედო, მე მაინც გავიმართები წელშიო თუ რაღაც ეგეთი?
– ო, კარგი გამახსენე. “ავთანდილ ვარსიმასვილის გენიალური ეპითეტი, ფილმის დასაწისსა და დასასრულში, წამსვე გვაგონებს ვაჟას და მის “არწივს”. ეს ერთგვარი მოწოდებაა რწმენისა ნათელი მომავლისადმი, რომ ისევ გავიმართებით წელში და კვლავ ვიხილავთ მტრის ბუმბულს, ველად გაშლილ-გაფანტულს”.
– ვირტუოზი ხარ!
– არადა მაგ მომენტზე სულ დედის მუტელი ვიგინე. პრინციპში მთელი ფილმის განმავლობაში, სხვა არაფერი მიკეთებია.
– არ დავასრულოთ? დავიღალე მე. ისე, ბრწყინვალე გამოგვივიდა, როგორც ყოველთვის.
– ფეერიული. ისე, თავი არ გეზიზღება, დადებით რევიუს რომ წერ ფილმზე, რომელიც უფრო მეტად გძულს, ვიდრე უცნობის გადაცემა?
– “საკანზე” მეტადაც მძულს და ვენერიული დაავადების მქონე ვაგინაზეც, მაგრამ რა ვქნა, სამუშაო გვაქვს ასეთი. ობიექტურობაში ფულს არავინ გვიხდის.
– ხო, მართალი ხარ. წამოდი, მეგობრები მაინც გავაფრთხილოთ, რომ ამ დედამოტყნულობაზე არ წავიდნენ.

© ბაჩო ოდიშარია

Harry Potter can suck a cock

სექტემბერი 18, 2009 2 comments

საოჯახო ფილმების ერთ-ერთი საუკეთესო რეჟისორი, კრის კოლომბუსი, ახალ ფილმს იღებს – “Percy Jackson and The Olympians: The Lightning Thief”. სურათი აგებულია ახალგაზრდა ბიჭის ამბავზე, რომელიც ბერძნული მითოლოგიის ღმერთების ბრძოლის ეპიცენტრში აღმოჩნდება, “ემპაირ სთეით ბილდინგის” ლიფტიდან.

რაღაც სინოფსისი მაგრა კვერცხულად ჟღერს არა? ცალსახად, მაგრამ გავარტყი სინოფსის, როდესაც ასეთი სანახაობა გველის. ვარსკვლავებით გადაჭედილი ფილმი (მონაწილეობენ: პირს ბროსნანი, უმა თურმანი, შონ ბინი, კეტრინ კინერი, როზარიო დოუსონი და სტივ კუგანი), რომელშიც ვიხილავთ ზევსს, პოსეიდონს, პერსეფონეს, ჰერას, ჰადესს, ათენას, აფროდიტეს, დიონისეს და ა.შ. აღმოვჩნდებით ოლიმპოს მთაზე და ტრეილერის ხილვის შემდეგ დამეთანხმებით, რომ ოლიმპო მართლაც შესანიშნავად გამოუვიდათ შემქმნელებს.

მართალია არ მიყვარს, როდესაც ფილმის მთავარი გმირი ბავშვები არიან ხოლმე, მაგრამ ჯანდაბას, მთავარია ისეთივე (და უკეთესი) სანახაობრიობა შენარჩუნდეს ფილმში, როგორიც ეს ტრეილერშია. უი, კინაღამ დამავიწყდა, სიუჟეტის მხრივ ერთი რაც მომეწონა, ისაა, რომ აქ, ვიღაც, ზევსს ჭექა-ქუხილს მოპარავს. საწყალი ვიღაც…

© ბაჩო ოდიშარია

მარტოხელა დენირო და ფსიქოპატი ტრავოლტა

სექტემბერი 17, 2009 დატოვე კომენტარი

Everybody’s Fine

როგორც ჩანს, დენირო საოჯახო ფილმებს კარგად მოერგო, “Meet the Parenst”-ს შემდეგ. ამ სურათში შვილების მხრივ, უკეთესი პარტნიორები გამოუჩნდა – სემ როკუელი, კეიტ ბეკინსეილი და დრიუ ბერიმორი. ბრწყინვალე სამსახიობო ანსამბლითა და ტრეილერით თუ ვიმსჯელებთ, მშვენიერი საოჯახო კომედია მოგველის.

From Paris with Love

არა, ეს ჯეიმს ბონდის ახალი სერია არ არის. ფრანგი ექშენის დიდოსტატის, პიერ მორელის ახალი სურათი, ძალიან გიჟურ სანახაობას გვპირდება, რადკიალურად იმიჯშეცვლილი ჯონ ტრავოლტათი და ჯონათან რის მაიერსით მთავარ როლებში. ლუკ ბესონია ფილმის სცენარისტი და ერთი შეხედვით, პერსონაჟების მხრივ, სურათი ძალიან კარგი უნდა გამოვიდეს. ექშენს რაც შეეხება, ეჭვი არ მეპარება, რომ მოწოდების სიმაღლეზე იქნება.

© ბაჩო ოდიშარია