Archive

Posts Tagged ‘კამერონ დიასი’

ბულვარული შედევრი – “გაბრიელი ვარ, ღმერთს დამალაპარაკეთ”

თებერვალი 14, 2010 6 comments

რატომ ვკითხულობთ ბულვარულ რომანებს? ისინი ხომ ვულგარული, ქუჩური ენით დაწერილი, უხამსი ლიტერატურული დარგის კუთვნილებაა, რომელის კითხვისასაც, დაახლოებით მეთერთმეტე გვერდზე უკვე ხვდები რით დასრულდება ყველაფერი.

ისინი აეროპორტებში იყიდება. მაღაზიაში, შეიძლება ხურდის მაგივრად შემოგთავაზონ. მარგინალია არ უვარგა, უხარისხო შრიფტია უხარისხო ქაღალდზე, ავტორის სახელიც არაფერს გეუბნებათ. შეიძლება სათაურმა დაგაინტერესოთ და დაიწყოთ კითხვა. მეთერთმეტე გვერდზე უკცვე გეცოდინებათ რით დამთავრდება ყველაფერი. უი, ეს უკვე ვთქვი. თვალში გხვდებათ აბზაცების დაუბალანსებელი ბმა, უკმაყოფლო ხართ გაუმართავი ლექსიკით და მდარე ნარატივით. მაგრამ, თქვენ მაინც აგრძელებთ კითხვას და ბოლო სტრიქონამდეც კი ჩადიხართ.

შედეგი? უახლოეს ურნაში მოისვრით და დაგენანებათ ის რამდენიმე საათი, რომელიც მის კითხვას მოახმარეთ. ან, დახურავთ წიგნს, აღფრთოვანებულს, სინანულის გრძნობა შემოგიტევთ, რომ აქამდე არ მოგეცათ საშუალება ამ ბრწყინვალე ნამუშევრით ტკბობისა – ყველაფერი შეიძლება მოხდეს.

დღეს ერთი ფილმი ვნახე (ორი ვნახე, მაგრამ ახლა ამ ერთზე მინდა ვისაუბრო), რომლის რეჟისორის გვარმაც მე ბევრი მითხრა, თუმცა 97 წელს (ფილმის გამოსვლის თარიღი) რიგით მაყურებელს ბევრს ვერაფერს ეტყოდა. თავიდან ძალიან მეზარებოდა ყურება. რამდენიმე წუთის შემდეგ, მონიტორიდან ჩემს მოწყვეტას, სახანძრო ბრიგადა ვერ შეძლებდა. ვუყურებდი ფილმს, რომელშიც რეჟისურა მოიკოჭლებდა, სიუჟეტური განვითარება, თერთმეტი წუთის შემდეგ ცხადი შეიქნა. კადრები რიგ ეპიზოდებში საშინლად ებმოდნენ ერთმანეთს, მაგრამ მე მაინც დიდი ინტერესით ვუყურებდი ფილმს. დასასრულს, ვინანე რომ აქამდე არ მქონდა ნანახი.

“A life less ordinary” ბულვარული ფილმია. მას არ გააჩნია დიდი (არც მცირე) კინემატოგრაფული მნიშვნელობა. მისი შემქმნელი ახალბედაა და ჯერ კიდევ ვერ მორგებულა მყუდროდ რეჟისორის სავარძელში (ალბათ საზურგეზე გვარიც კი არ ეწერეა). ფილმის ფაბულა არაფრითაა გამორჩეული – ისტორია იმის შესახებ, თუ როგორ უყვარდებათ ერთმანეთი სოციალური ფენის ორ რადიკალურ კუთხეში მდგარ ადამიანს (დანარჩენს თავად მიხვდებით), გაცვეთილი თემაა და ერთი შეხედვით, მასში აღარაფერია საინტერესო. ასევე ეგონა ყველას ზომბების თემატიკაზე. ფილმები ცოცხალ გვამებზე, აღარავის ინტერესს არ აღძრავდა და რომერო როდესაც მორიგ სცენარს წერდა, სახლიდან ავეჯის გაყიდვა უხდებოდა, რადგან მსხვილი კინოკომპანიები, ბიუჯეტის გამოყოფაზე უარს უცხადებდნენ. თუმცა, მოვიდა ერთ დღეს დენი ბოილი და გადაატრიალა ზომბი-სამყარო. მისი “28 კვირის შემდეგ” ერთ-ერთი საუკეთესო საშინელებათა (ზომბი) ჟანრის წარმომადგენელია.

ალბათ, დენი ბოილს გააჩნია რაღაც ზებუნებრივი უნარი, აარჩიოს ბანალური თემატიკა და გადაიღოს დიდებული სურათი. ფაქტია, რომ მას ეს საუკეთესოდ გამოსდის. ნარკომანია იქნება ეს, ბავშვის წარმოსახვითი სამყარო, კოსმოსში მოგზაურობა თუ “არ არსებობს იდეალური დანაშაული”, ის ყველა გადაღეჭილ თემაზე, ბრწყინვალე ფილმს იღებს. მისტერ ბოილია სწორედ იმ საოცრების სულისჩამდგმელი, რომელსაც “A life less ordinary” ეწოდება (თუ რომელიმე ამას აქამდე ვერ მიხვდით, ჯობს აღარ გეწყინოთ, როდესაც იმბიცილს დაგიძახებენ).

წუწუნი ფილმის ადვილად პროგნოზირებადი სიუჟეტის შესახებ, იგივეა, რომ იწუწუნოთ თქვენი საყვარელი კერძის განუმეორებლად პიკანტურ გემოზე. “ბედისწერა”, “ჩვენ ერთმანეთისთვის ვართ შექმნილნი”, “სამოთხცეში ყველაფერი თეთრია”, “სიყვარული ყველაფერზე მაღლა დგას”, ეს ყველაფერი, რა თქმა უნდა ათასჯერ გვინახავს, წაგვიკითხავს და გვსმენია. მთავარი ისაა, რომ ზემოთხსენებული მოწოდებულია ძალზედ ლამაზ და გემოვნებიან შეფუთვაში.

სამსახიობო შესრულება უმაღლეს დონეზეა. ევან მაკგრეგორი და კამერონ დიასი ბრწყინავენ როგორც ნამდვილი ვარსკვლავბი. რამდენიმე ფრაზა, დიალოგი და სცენა ფილმში უდიდესი ემოციების ფოიერვერკია. დასასრული კი, დასასრული ზუსტად ისეთია, როგორიც გინდა, რომ იყოს.

ასე და ამგვარად, ზოგჯერ, ბულვარული რომანი, შეიძლება პატარა შედევრი აღმოჩნდეს. ამიტომ, ნურასოდეს იტყვით მათზე უარს. ეს ფილმი კი აუცილებლად ნახეთ. თუ ყველამ არა, იმათმა მაინც, ვინც ოდესმე ყოფილა საშიშროების ქვეშ… შეყვარებოდა ვინმე.

© ბაჩო ოდიშარია