Archive

Posts Tagged ‘მუსიკა’

…Just gonna have to be a different man…

September 12, 2009 2 comments

ბოლო ორი წელია ვამტკიცებ, რომ აბსოულუტურად ყველანი ვიცვლებით და თან ცუდი კუთხით. ვკარგავთ იმ თვისებებს, რომლითაც სხვებისაგან გამოვირჩევით და რაც უნიკალურს გვხდის. ბევრი რომ არ ვიფილოსოფოსო, მოკლედ და კონკრეტულად, ჩემი თეზისი იმაში მდგომარეობს, რომ ადამიანები იცვლებიან და ეს ცვლილებები სავალალოა.

დღეს ძმაკაცი იყო ჩემთან გამოსული და ვსაუბრობდით სხვადასხვა თემებზე. იმაზე, თუ როგორ გვაღიზიანებს, როდესაც სუსტი სქესის წარმომადგენლებს ისეთი ბნაჯგვლები აქვთ სხეულის ამა თუ იმ მონაკვეთზე, როგორიც რობინ უილიამსს აქვს თითებზე. მერე ბავშვობის მოგონებებში გადავვარდით, Westlife-ს და Backstreet Boys-ს ვიდეოები ვნახეთ და უეცრად გამახსენდა, რომ რამდენიმე დღის წინ, ეგრედ წოდებული “სამეგობრო დღიური” აღმოვაჩინე. გახსოვთ ალბათ ყველას, 90-ანი წლების ერთგვარ სიმბოლოს წარმოადგენდა ასეთი სახის “ჟურნალები” და ვისაც არ ჰქონდა, ან არ ავსებინებდნენ, ბანძ მასტად ითვლებოდა.

რასაკვირველია მეც მქონდა ასეთი არაერთი რვეული და ვისაც კარგი კალიგრაფია ქონდა, მხოლოდ მათ ვაძლევდი ხოლმე შესავსებად. მოკლედ, ბევრი რომ აღარ გავაგრძელო, ამოვიღე უჯრიდან ლურჯი შეფერილობის რვეული და დავიწყეთ კითხვა.

თემატიკა რადიკალურად იყო შეცვლილი. მე და ჩემი ოთხი მეგობრის მიერ შედგენილი რუბრიკების მიხედვით, გვქონდა გადაჭრელებული მთელი რვეული. მასში იყო “ბლიც კითხვები”, “გულახდილი საუბრები”, (გულახდილობა იმ კითხვის პასუხებში მდგომარეობდა – “რამე რომ იყოს გაიჩხირავ?” “შეყვარებული გყავს?”, “რა მოგწონს ქალებში?”, “შენი ოცნება?” და ა.შ.) “მთელი კვირა 10 კითხვაში”, “მიყვარს, არ მიყვარს” და ყველაზე საოცარი – “ანბანი”, რომლის შევსების პრინციპიც იმაში მდგომარეობდა, რომ ანბანის 33-ვე ასოზე, უნდა დაგეწერა ის, რაც პირველი მოგაფიქრდებოდა, შესაბამის ასოზე.

როდესაც კითხვა დავასრულეთ, ალათ 47 წლის სიცოცხლე მოგვემატა, ნაოჭები არასოდეს გაგვიჩნდება და ენურესი შეგვაწუხებს მინიმუმ 1 კვირა მაინც. ნუ იტყვით და 13 წლის ასაკში, 178სმ ვყოფილვარ, (მხოლოდ 6სმ-თ გავიზარდე) ლუდი არ მძულდა დღევანდელივით (დღიური თარიღდება 2004 წლის 18 აგვისტოთი), საყვარელი სპორტული ფირმა “ნაიკი” ყოფილა, მავნე ჩვევა ბილწსიტყვაობა და შატალოებზე სიარული. აკვიატებული მქონია თითების ტკაცუნი, ვაგროვებდი კომიქსებს, ვაღმერთებდი ბობ მარლის და გაფეტიშებული მქონდა იმამაიკაზე.

საოცნებო კუნძულს ვუწოდებდი და 20 წლის შემდეგ, თავი მხოლოდ მის პლაჟზე წარმომედგინა. არ მიყვარდა “პედერასტები”, “ბოზები”, “ჩათლახი და თესლი ხალხი” შავი სოკოლადი და რძე (ახლა ორივე მიყვარს), თუმცა, რაღაც მაინც ძველებურად დარჩა – ადრე ადგომა და წვნიანი კერძები ახლაც ზიზღს მგვრის. გულახდილად ვაღიარებდი, რომ არასოდეს გავიკეთებდი წამალს, რადგან “შევეცი ყველა ნარკამანს”. ვოცნებობდი გამოვსულიყავი პალეონტოლოგი და აღმომეჩინა აქამდე უცნობი სახეობის დინოზავრი. ვთვლიდი, რომ 13 წლის უკვე ბავშვი აღარ ვიყავი და ვწუხდი იმაზე, რომ ცუდი ადამიანები არსებობენ. დარწმუნებული ვიყავი, რომ ვერასოდეს ვაპატიებდი ღალატს (სტანდარტული პასუხი), არასოდეს დამავიწყდებოდა პირველი კოცნა და ვერასოდეს გავხდებოდი ქიმიკოსი.

შიშს ჩემში მხოლოდ ახლობლების დაკარგვა იწვევდა, ტყუილს მხოლოდ მაშინ ვამბობდი, როდესაც ეს არავის ვნებდა, ყოველთვის ვცდილობდი ვყოფილიყავი ყურადღებიანი და ვაღიარებდი საკუთარ ნაკლს – სიზარმაცეს. საყვარელი წიგნი ბოკაჩოს “დეკამერონი” იყო, ვგიჟდებოდი “შატალოებზე” სიარულზე და ვფიქრობდი, რომ რეკორდსმენი ვიყავი ამ საკითხში. მიყვარდა ცხოველები და ექსტრემელური სიტუაციები. ვაბოდებდი ჩემს შეყვარებულზე და რომ არ იყოს ის აბზაცები გადაშლილი, რომლებშიც მის შესახებ წერია, სიამოვნებით წავიკითხავდი. ვერ ვიტანდი სკოლას და “შკოლნიკ ხალხს”, ჩემი ალგებრა/გეომეტრიის, ქიმიის და ფიზიკის მასწავლებლებს. მძულდა ნალექიანი ყავა, რეპი, შოკოლადი “მარსი” და ანტიპათიას იწვევდნენ ქერა და ცისფერთვალება გოგონები.

ძალიან მიტაცებდა და ვცდილობდი ღრმად ვყოფილიყავი ჩახედული ბერძნულ მითოლოგიაში. ვენერა მილოსელი “მაგარ ქანდაკებად” მიმაჩნდა, ლამაზი ქალი კი შთაგონების წყაროდ. ბიბილიური ონანის მითიც ზეპირად ვიცოდი, ყაყაჩოსაგან ოპიუმის მიღების ხერხებიც და გაგიკვირდებათ და ისიც, რომ წყალი ერთ-ერთი ის აუცილებელი კომპონენტია, რომლის გარეშედაც ადამიანი ვერ იარსებებს. სიყვარული უდიდეს გრძნობად მიმაჩნდა, საპირისპირო სქესში ყველაზე მეტად ღიმილი მხიბლავდა და ცხენს ცხოველთა იმ კატეგორიას მივაკუთვნებდი, რომელიც “მაგარს დარბის და რომლის გახედვნაც, არც თუ ისე ძნელია”.

ზემოთხსენებული და კიდევ სხვა მრავალი მარგალიტი აღმოვაჩინე დღეს, რომელსაც 5 წლის წინ სრული სერიოზულობით ვუყურებდი. გარდა იმისა, რომ უზომოდ ბევრი ვიცინე, სერიოზულადაც დავფიქრდი იმაზე, რომ ადამიანები სულ უფრო და უფრო რადიკალურად ვიცვლებით. სასიხარულო ის იყო, რომ მე დადებითი ცვლილებები აღმოვაჩინე და გულზე მომეშვა, ჩემი ხელითვე დაწერილი მისწრაფებები, ახლა სრული ინდიფერენტულობის ექვივალენტური რომ არის ჩემთვის.

ასეა თუ ისე, ბევრი რამ პოზიტურად შეიცვალა, ბევრი ნეგატიურად. ახლა, იმამაიკას ალასკა მირჩევნია, ბობ მარლის მორისეი, “დეკამერონს” “სამი მეგობარი” “ჰეინეკენს” ლიმნიანი ჩაი, ჰომოფობი აღარ ვარ, კოლექციებიც გავაჩუქე, მასწავლებლების ნაცვლად, ლექტორებს ვაგინებ, გაკვეთილების მაგივრად კი ლექციებს ვაცდენ. ერთი რამ კი მაინც უცვლელი დარჩა და ბოლომდე ასე იქნება – კინემატოგრაფი და მუსიკა, ყოველთვის მეყვარება.

© ბაჩო ოდიშარია

კატეგორიები:Ugly Truth, Uncategorized Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Resistance is not the way

რატომღაც, თავიდანვე, “მიუზი”-ს ახალი ალბომის მიმართ სკეპტიკურად ვიყავი განწყობილი. შეიძლება ეს იმის ბრალია, რომ “Black Holes and Revelations”-ს შემდეგ, ეჭვი მეპარებოდა, მათ იგივე ხარისხის (უკეთესზე საუბარი აღარც მაქვს) ალბომი ჩაეწერათ. ისეთივე mind blowing-ი და ჟრუანტელის მომგვრელი. სამწუხაროდ, ჩემი მოლოდინი გამართლდა და “The Resistance” ისევე შორს დგას მისი წინამორბედისაგან, როგორც “პლაცებოს” “Battle for the sun”, “Without you I’m nothing”-სგან.

არ ვიცი ბელამის რა დაემართა, მაგრამ აშკარად მიმბაძველობას მიჰყო ხელი. ალბომში აშკარად იგრძნობა, პოსტ-რედიოჰედის ფსევდო მიმდევრობა. “United States of Eurasia”-ს მოსმენისას კი სასოწარკვეთილი ვაქნევდი თავს, იმის უარყოფის ნიშნად, რომ ეს Muse-ს ტრეკი არ იყო. ბელამი მერკური არაა და ვერც გახდება, როგორც არ უნდა ეცადოს. კარგია, როდესაც საკუთარი კერპებისაგან ცდილობ მაგალითის აღებას, მაგრამ მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ ეს კარგად გამოგდის. საბოლოოდ, ალბომის მეოთხე კომპოზიცია, იმდენად აცხადებს პრეტენზიას Queen-ობაზე, რომ გამაღიზიანებელიც კია.

არადა, მოსმენა როდესაც დავიწყე, პირველი ტრეკის შემდეგ, გულდამშვიდებით ვიჯექი, რადგან “Uprising” მართლაც მშვენიერი სიმღერაა. სამაგიეროდ შემდეგ “Resistance” იწყება და ნამდვილად გიცრუვდება გული. ხოლო მას რაც მოყვება, უკვე არაფრით არ გავს იმ “მიუზს”, რომელიც მე და ალბათ უმეტესობა მსმენელებმაც შეიყვარეს.

თითქოს ბენდს სურდა ულტრა ფუტურისტული ჟღერადობა მიეცა ალბომისათვის, თუმცა ამაშიც გადააჭარბეს, ისევე როგორც პიანინოს კუთხით. ზედმეტად შეეცადნენ ყველა ტრეკი სიმფონიისმაგვარი გამოსულიყო, თუმცა აქაც კრახი განიცადეს, რადგან შანსონს უფრო დაამსგავსეს ეს ყველაფერი.

“MK Ultra” ალბომის ყველაზე ნათელი წერტილია და ბენდის ერთ-ერთი საუკეთესო სიმღერა. დასაწყისშივე, სავსე დრაივით და ბოლოსკენ ისეთი explosion დასასრულით, რომ ცოტათი აბათილებს მანამდე მონასმენ აბდაუბდას. “Exogenesis”-ს ტრილოგია კიდევ ცალკე საკითხია. პირველი სიმფონია ფილმის ტრეილერისთვის დაწერილ კომპოზიციას გავს. მეორეს შუა ორი წუთი რომ ამოაჭრა, ნორმალური გამოვა, მესამე კი, მათ შორის ნამდვილი ლიდერია, ზომიერად მელანქოლიური და ჰარმონიულიც კი.

საბოლოოდ, ალბომი ისეთ შთაბეჭდილებას ტოვებს, რომ “მიუზი” საკუთარი შემოქმედების წინააღმდეგ წავიდა. სიახლის ძიებაში, მათ ზედმეტი მოუვიდათ და ამით, წარსული დიდების ჩრდილში მიიმალნენ.

4/10

© ბაჩო ოდიშარია