Archive

Posts Tagged ‘bryan lee o’malley’

Scott Pilgrim’s precious little life vs the universe

October 30, 2010 10 comments

“სკოტ პილიგრიმი” წლის ყველაზე ორიგინალური და გამომგონებლური ფილმია. მასში მშვენიერი პეფორმენსებია, დიდებულადაა გადაღებული, ბრწყინვალე რეჟისურა აქვს და კიდევ უფრო უკეთესადაა დაწერილი. ედგარ რაიტის მიერ არჩეული თემა შეიძლება პოპულარობით ბევრად ჩამოუვარდება მუდმივად ცოცხალ კლიშეს ორ განსხვავებულ მეწყვილე პოლიციელსა და ზომბი-აპოკალიფსზე, მაგრამ თითოეული ადამიანის ვალია მინიმუმ ერთხელ მაინც ნახოს “პილიგრიმი”, მიუხედავად იმისა, რომ დიდი შანსია უმეტესობა თქვენგანისათვის ფილმი “საჩემო არაა” აღმოჩნდეს, ამ შემთხვევაშიც, თქვენ არა მხოლოდ გაიფართოვებთ საკუთარ მსოფლმხედველობას, რაღაც ახალი და ორიგინალურის ხილვით, არამედ გაეცნობით მომავალ “უცნობ” საკულტო კლასიკას, რომელიც ყველამ უნდა იცოდეს.

რა არის საჭირო იმისათვის, რომ “სკოტ პილიგრიმი” შეგიყვარდეთ? დასაწყისისთვის კარგი იქნებოდა სიძულვილს არ განიცდიდეთ კომიქსებისა და ძველი ვიდეოთამაშებისადმი. ფილმის მთელი სტრუქტურა კომპიუტერულ თამაშს გავს, ხოლო მასში ნაჩვენები სამყარო, აბსურდამდე დაყვანილ კომიქსების წესებს, სუპერგმირების შესახებ, თუმცა ეს არ ნიშნავს იმას, რომ თქვენ ვერ შეძლებთ გაიგოთ რა ხდება ეკრანზე, თუ დიდი შესაბამისი ცოდნა არ გაგაჩნიათ. ბოლოს და ბოლოს გამოქვაბულში მცხოვრებ ხალხსაც კი უნდა ქონდეს ყური მოკრული მაინც კომპიუტერულ თამაშებსა და მის ისეთ თავისებურებებზე, როგორიცაა ქულების შეგროვება, ბოსები, სირთულის საფეხურები და დამატებითი სიცოცხლეები.

თუმცა ერთ რამეში მაინც მომთხოვნია სურათი მაყურებლისადმი. ბოლომდე რომ შეიგრძნოთ ფილმი, უნდა შეგეძლოთ “თამაშის წესების” მიღება, როგორი გიჟურიც არ უნდა გეჩვენოთ ის. უნდა ირწმუნოთ სამყაროს არსებობა, სადაც ერთ ჩვეულებრივ გიკსაც კი სუპერძალები გააჩნია, ყავს საკუთარი როკ-ჯგუფი, სადაც გოგონები საკუთარ ჩანთებში გიგანტურ კუალდებს ინახავენ, სადაც მტრები სიკვდილის შემდეგ მონეტებად იქცევიან, ხოლო ხალხი ამას ძალიან წყნარად იღებს და არც ცდილობს ლოგიკური ამოხსნა მოუძებნოს რაიმეს. “სკოტის” არაჩვეულებრივი რეალობა, არ მოეწონება მათ, ვისაც ეშინია საკუთარი ჩარჩოების მიღმა გასვლის, იმათ, ვინ უკვე “too old for this shit” და ვისაც როკ-ჯგუფში მხოლოდ როკ-ჯგუფის დანახვა შეუძლია და არა guitar hero-ს ფანატის ფანტაზიის.

მაგრამ ეს ყველაფერი მინც არაა. ყველაზე კრიტიკული კუთხით რასაც შეიძლება მიუდგეთ, არის პერსონაჟები. მოგეწონებათ გმირები – შეიყვარებთ ფილმს. საქმე იმაშია, რომ ამ რომანტიკული კომედიის მოქმედი პირები (კი, თუ აქამდე არ იცოდით, რომანტიკული კომედიის შესახებ ვსაუბრობ), არა იდეალური ბიჭი და გოგო, არამედ ზდმეტად თავისებური და თავიდან, შეუფერებელი წყვილი არიან. ყველა პერსონაჟი, საკუთარ თავზე შეყვარებული ეგოისტია. კი, ისინი კარგები არიან, მზად არიან მეგობრებს დაეხმარონ და იზრუნონ ახლობლებზე, მაგრამ პირად ინტერესებს, მაინც ყველაფერზე მაღლა აყენებენ.

ამიტომ, ჩნდება შეკითხვა, რომელიც თავიდანვე ნათელს გახდის ყველა კონკრეტული მაყურებლის დამოკიდებულებას ფილმისადმი: “შეძლებთ მიიღოთ და შეიყვაროთ გმირები ისეთები, როგორებიც არიან?” და სწორი პასუხი ამ კითხვაზე არ არსებობს – ყველაფერი დამოკიდებულია თქვენს შეხედულებებსა და ურთიერთობებზე.

ასე რომ დიახ, “სკოტ პილიგრიმი” არ არის ფილმი, რომელსაც ყველა მოიწონებს და არა მხოლოდ ყველაფერი ზემოთქმულის გამო. ვიღაცამ ისიც კი შეიძლება თქვას, რომ ის სასაცილო არაა, თუმცა ის საშინლად მხიარულია. ვიღაც იტყვის, რომ მასში ექშენი არ ვარგა, თუმცა ექშენი აქ ბევრია, ლამაზია და მრავალფროვანი. ვიღაც კი საერთოდ იმას განაცხადებს, რომ ფილმში ყველაფერი ცუდია – თუმცა ასეთმა ჭკვიან ხალხს, თავისუფლად შეუძლია და ვალდებულიცაა, წავიდეს და მასტურბაციით დაკავდეს. “სკოტ პილიგრიმი” არც კი ცდილობს ყველას მოაწონოს თავი, მას ეს უბრალოდ არ აინტერესებს. ის მხოლოდ მისთვის ახლო ადამიანებისათვის მოქმედებს, მათთვის, ვინც მასსავით ერთ ტალღაზე აზროვნებს. აი ისინი კი ფილმისაგან აღფრთოვანებულნი დარჩებიან.